زمینه: قضاوت آنلاین روشی کم هزینه تر و سریع تر نسبت به روش قضایی است. با توسعه فن آوری در چند دهه اخیر، امکان برگزاری قضاوت به شکل آنلاین نیز فراهم آمده است. اگرچه کشورهای اندکی این روش را در قوانین خود مورد توجه قرار داده اند، امّا در حوزه های مختلفی همچون تجارت بین الملل یا مالکیت معنوی، قضاوت آنلاین در حال شکل گیری و رویه سازی است. پژوهش حاضر در پی آن است که چالش های حقوقی و اخلاقی قضاوت آنلاین را مورد بحث قرار دهد. نتیجه گیری: قضاوت آنلاین از حیث قواعد کلی تفاوتی با مفهوم داوری در کلیت آن ندارد و تنها تفاوت آن استفاده از اینترنت به طور ویژه در رسیدگی و صدور رأی می باشد. در مقام رسیدگی و صدور رأی همه اسناد از جمله رأی قضا از طریق فضای مجازی به داوران و طرفین فرستاده می شود. برگزاری جلسه استماع در قضاوت آنلاین تا حد زیادی بستگی به توانمندی های فن آوری کشورها دارد و لذا برخلاف حقوق داخلی، تصمیم گیری در خصوص برگزاری جلسه عموماً با طرفین است نه داور. رأی داوری به صورت کپی قابل ارائه به محاکم ملی است. لذا، برای معتبر بودن آرای داوری باید به حقوق داخلی کشورها مراجعه نمود و میزان اعتبار امضای الکترونیک در حقوق داخلی کشورها را سنجید. امّا در چارچوب نهادهای بین المللی عموماً آرای قضاوت آنلاین معتبر و قابل اجرا هستند. قضاوت آنلاین بعلاوه باید جهت اجرای عدالت مبتنی بر رعایت اصول اخلاقی باشد.