با توجه به اینکه شبکه های آب رسانی به عنوان تأمین کننده مهم ترین نیازهای زیستی انسان و صنایع و مراکز، یکی از شریان های حیاتی کشور محسوب شده و اختلال هرچند کوتاه مدت در عملکرد آن، به دلیل داشتن جایگاهی حیاتی در منافع ملّی منجر به آسیب جدی در اقتصاد، امنیت جامعه می شود ؛ پس ارزیابی و ارتقاء سطح تاب آوری این شبکه ها به منظور اطمینان از دسترسی پایدار به آب در بحران های مختلف و شرایط گوناگون اضطراری و همچنین کمک به اخذ راهبرهای بهینه برای شرکت های آبفا جهت افزایش سطح تاب آوری شبکه خود، حیاتی است. در همین راستا هدف پژوهش حاضر، تدوین مدل ترکیبی تاب آوری شبکه توزیع آب، برگرفته شده از دو مدل ERASMUS+IRAM است. به اینصورت که برای بررسی تاب آوری یک پهنه گلوگاهی از شبکه توزیع آب شهر بابل، ابتدا دارایی ها را به دو دسته مخزن و خطوط لوله تقسیم کرده و سپس به کمک پرسشنامه و مصاحبه با خبرگان پدافند غیرعامل و متخصصان آبفای مازندران به ازای هر اختلال محتمل انتخاب شده، سناریوهای احتمالی متناسب با آن تعیین شد. پس از تعیین مؤلفه ها و شاخص های ارزیابی، به تحلیل داده و ارزیابی وضع موجود تاب آوری (RDR) پهنه موردنظر پرداخته شد. نتایج بدست آمده نشان می دهد وضعیت فعلی پهنه، تاب آوری لازم را نداشته و بر اساس سناریوها، حجم عظیمی از آب انتقالی این پهنه بصورت آب بدون درامد است. همچنین به دلیل قدمت زیاد دارایی ها، پهنه گلوگاهی در برابر تهدیدات احتمالی فرسودگی و اختلاف فشار بسیار آسیب پذیر است. از همین رو به کمک بازدید میدانی، راهکارهایی جهت ارتقاء ظرفیت و زیر ظرفیت ها که افزایش سطح کلی تاب آوری شبکه را به دنبال خواهد داشت، پیشنهاد گردید. درنهایت بر اساس بازارزیابی پهنه پس از اعمال راهکارها، افزایش تاب آوری قابل مشاهده می باشد.