در این مقاله از پارامترهای دخیل در نشست حداکثر سطح زمین در اثر حفاری تونل به روش سپر تعادلی فشار زمین شامل فشار تعادلی جبهه ی کار، فشار تزریق دوغاب پشت لاینینگ، نرخ نفوذ ماشین، زاویه انحراف قائم ماشین، سطح آب زیرزمینی، عمق تونل و مشخصات خاک (عدد نفوذ استاندارد، مدول الاستیسیته خاک، چگالی خشک خاک، چسبندگی خاک و اصطکاک داخلی خاک) مربوط به بخشی از مسیر تونلهای دوقلوی خط یک قطار شهری تبریز در حدفاصل بین ایستگاههای قونقا تا گازران به عنوان ورودی مدلهای شبکه عصبی مصنوعی و منطق فازی برای پیش بینی نشست حداکثر استفاده شده است. مقایسه نتایج به دست آمده از مدل-سازی با نشست های اندازه گیری شده در خط یک متروی تبریز نشان داد که با وجود توانایی هر دو مدل هوش مصنوعی در تخمین نشست در حفاری مکانیزه، ولی هنوز امکان تدقیق نتایج با استفاده از مدل هوش مصنوعی مرکب وجود دارد. لذا خروجی دو مدل منفرد به عنوان ورودی مدل نروفازی استفاده شد و نتایج بدست آمده (97/0 R2=و 78/0(RMSE= نشان از کاهش حداقل 27 درصد RMSE نسبت به مدلهای منفرد دارد.