هدف: هدف این پژوهش، ارزیابی و رتبه بندی مدل های همکاری در زنجیره تامین صنعت لاستیک ایران از منظر کیفیت دیجیتال سازی است. منظور از کیفیت دیجیتال سازی، میزان بهره گیری موثر از فناوری های صنعت 4.0 برای ارتقای شفافیت، یکپارچگی، چابکی، تاب آوری و پایداری در زنجیره تامین است. انتخاب صنعت لاستیک به دلیل پیچیدگی های عملیاتی و نیاز مبرم به تحول دیجیتال در این صنعت بوده است.
روش شناسی پژوهش: در این پژوهش، از روش تصمیم گیری چندمعیاره با ترکیب بهترین-بدترین فازی (Fuzzy BWM) و TOPSIS استفاده شده است. ابتدا با نظر خبرگان، وزن معیارهای کلیدی تعیین شد و سپس مدل های مختلف همکاری رتبه بندی شدند. برای بررسی پایداری نتایج، تحلیل حساسیت روی تغییر وزن معیارها نیز انجام شد.
یافته ها: نتایج نشان داد که مدل زنجیره تامین دیجیتال دارای بالاترین کیفیت دیجیتال سازی است و معیار "یکپارچگی فناوری" بیشترین اهمیت را دارد. همچنین تحلیل حساسیت نشان داد که مدل دیجیتال در اکثر سناریوهای تغییر وزن، پایداری بالایی در رتبه بندی دارد و نتایج از استحکام مناسبی برخوردارند.
اصالت/ارزش افزوده علمی: این پژوهش با تمرکز بر صنعت لاستیک ایران، به تحلیل تطبیقی مدل های همکاری از منظر کیفیت دیجیتال سازی پرداخته و از ترکیب Fuzzy BWM و TOPSIS به عنوان روشی قابل تکرار برای انتخاب مدل همکاری بهینه بهره برده است. همچنین، تحلیل حساسیت انجام شده، شفافیت بالاتری به تصمیم گیری می بخشد.