توسعه ی روزافزون، ساخت پروژه های مهندسی ازجمله قطار شهری در کلان شهرها به بررسی، مدیریت و کنترل مناسب آب های زیرزمینی نیاز دارد. بنابراین، تخمین دقیق پارامترهای هیدروژئولوژیکی از جمله هدایت هیدرولیکی مهم ترین عامل در مطالعات و مدل سازی آب های زیرزمینی و همچنین مسائل ژئوتکنیک به حساب می آید. در دهه ی اخیر روش های مختلف آزمایشگاهی و صحرایی برای تخمین این پارامتر وجود داشته است، اما تخمین هدایت هیدرولیکی با استفاده از این روش ها با توجه به ناهمگنی و ناهمسانی محیط های هیدروژئولوژیکی، پرهزینه، وقت گیر و دارای عدم قطعیت ذاتی است. در این تحقیق از سه روش فازی مدل استنتاج فازی ساگنو (SFIS)، مدل استنتاج فازی ممدانی (MFIS) و سیستم استنتاج فازی لارسن (LFIS) که مناسب برای کار با داده های دارای عدم قطعیت هستند، برای تخمین هدایت هیدرولیکی محدوده ی متروی شهر تبریز استفاده شده است. سپس برای تدقیق مدل های منفرد و حل مشکل ناهمگنی زیاد آبخوان شهر تبریز، مدل ترکیبی SOM-FL ارائه شد. بر اساس معیارهای ارزیابی RMSE و R2 نتایج مدل های منفرد قابل قبول است، ولی مدل ترکیبی ارائه شده توانست راندمان مدل (R2) را نسبت به مدل های منفرد در مرحله ی آموزش 18 درصد و در مرحله ی آزمایش 4/15 درصد افزایش دهد و هدایت هیدرولیکی را تدقیق کند.