به دلیل فرضیات محدود کننده ای که مدل های سنتی ارزیابی سهام به همراه دارند، در این مقاله برای ارزش گذاری سهام عادی از مدل سود باقیمانده  ؛ حسابداری استفاده شده است. این مدل شکل تعدیل یافته مدل تنزیل سود تقسیمی (DDM) است که در آن فرض وجود رابطه ثابت بین داده های حسابداری و سودهای تقسیمی آتی و سیاست تقسیم سود مشخص اعمال نمی گردد. در این مدل ارزش دفتری و عایدات نقش تعیین کننده ای ایفا می کنند. مدل سود باقیمانده با ارزش دفتری (خالص دارایی ها) آغاز می شود و تعدیل رو به بالا یا رو به پایین آن منعکس کننده  ؛ سوددهی مورد انتظار آن دارایی ها است. نسبت قیمت به عایدات (P/E) تابعی از تغییرات مورد انتظار در سوددهی آتی و نسبت قیمت به ارزش دفتری (P/B) تابعی از سطح مورد انتظار در سوددهی آتی است. بر اساس پیش بینی مدل فیرفیلد (Fairfield, 1994) و نتایج به دست آمده در این پژوهش،P/B   ؛ همبستگی مثبتی با بازده حقوق صاحبان سهام آتی دارد و P/E با رشد عایدات همبستگی مثبتی دارد. شواهد تجربی نشان می دهند که ترکیبات مختلف P/B-P/E با الگوهای سوددهی آتی در ارتباط هستند. این نتایج موید مدل مورد استفاده می باشند.