نیازمندی و فقر در جوامع مختلف و در طول تاریخ، پدیده ای انکارناپذیر است. در کنار این موضوع، در آموزه‏های اجتماعی و اخلاقی ادیان بزرگ و جهانی به ویژه ادیان ابراهیمی توجه خاصی به فقرا شده است و دربرگیرنده توصیه‏های مذهبی و اندرزهای اخلاقی برای دستگیری از نیازمندان است ؛ تا جایی که «اخلاق اقتصادی همۀ ادیان ابراهیمی بر مبارزه با فقر شکل گرفته و با ارزش‏هایی چون احسان، تعاون و همبستگی پیوند خورده است» (شریعتی، 1392هـ.ش، ص 84). درواقع «راهکاری که در همه ادیان درباره کاهش فقر وجود دارد، کمک کردن به افراد نیازمند است. بخشش و مذهب دست در دست هم دارند» (2008,Ranganathan and Henley) در مقاله حاضر با رویکرد جامعه‏شناختیِ تاریخی، به تحلیل علل و عوامل و شرایط مختلفی پرداخته می‏شود که موجب تحول بنیادین در شیوۀ مواجهۀ نظری و عملی کلیسای کاتولیک با مسئله فقر و فقرا شد.