با توجه به منقضی شدن برنامه منابع و انرژی های ملی و نیازهای استراتژیک دولت برای ده سال آینده، هدف از این مقاله ارزیابی کارایی تکنولوژی های بخش انرژی می باشد. بر این اساس در این مقاله اولویت به وزن و ارزش نسبی تکنولوژی های انرژی در بخش برنامه اثربخشی انرژی های ملی داده شده است و از مدل ترکیبی AHP/DEA که یکی از مدل های چند معیاره تصمیم گیری است و از تحلیل پوشش داده ها و فرآیند تحلیل سلسله مراتبی تشکیل شده است، استفاده شده است. بررسی مورد نظر با توجه به داده های بدست آمده در سال 1389 صورت می پذیرد. یافته ها نشان می دهد که داشتن یک رویه علمی مناسب به منظور اندازه گیری کارایی نسبی و اولویت های تکنولوژی های کارای انرژی که به مثابه تصمیم گیرنده و تعیین کننده خط مشی انرژی و خط مشی تصمیم گیری ملی در زمینه انرژی خواهد بود می تواند در تدوین برنامه های بلند مدت کشور مورد استفاده قرار گیرد و کاستی های موجود در بخش های مختلف در خصوص بکارگیری تکنولوژی های بخش انرژی را در راستای دستیابی به این اهداف برطرف نماید.